به این فکر می کنم که اگر همین عقل و حواس رو در سن بچگی داشتم چقدر خوب بود.خیلی از عزیزان در دوران بچگیم بودن که بدون اینکه قدرشون رو بدونم،بدون اینکه متوجه باشم که یکروزی نخواهند بود،از کنارشون با حال و هوای بچگی گذر کردم.و حالا فقط سایه ای از خاطرات و کلی دلتنگی از اونا برام باقی مونده.کاش همون روزا میدونستم که یکروزی همچین حالی خواهم داشت.

پی گپ:به معنای بازگشت نیست.فقط گاهی از روی دل تنگی دوست دارم بنویسم.